tag:blogger.com,1999:blog-54022537607065203652011-07-30T09:07:27.534-07:00"ความหมายของชีวิต"kwanjaihttp://www.blogger.com/profile/07873362288671156782noreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-5402253760706520365.post-90916435352891331952009-01-29T07:04:00.000-08:002009-01-29T21:22:37.253-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_vImcQpjtwSE/SYKNhqcnfUI/AAAAAAAAACA/4d_4_6IIyRU/s1600-h/+%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_vImcQpjtwSE/SYKNhqcnfUI/AAAAAAAAACA/4d_4_6IIyRU/s320/+%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296951721210641730" border="0" /></a><br /><br /> "จากเด็กกิจกรรมสู่วิถีชุมชน"<br /><br />แรกเริ่มเดิมทีจากเด็กชนบทในเมืองเล็กๆที่คิดอยากออกนอกระบบ<br />ไม่อยากเรียนหนังสือ อยู่ในวิถีปัญญาปฏิบัติของครอบครัว<br />สู่รั้วมหาวิทยาลับด้วยหัวใจอันห่อเหี่ยวและอ่อนล้า และหาทางออกด้วยวิถีวัยรุ่น<br />ที่เน้นท้วงทำนอง ลีลาจังหวะที่อึกทึกหึกเหิมและเอาชีวิตเป็นเดิมพันด้วยน้ำเมา<br />ดำรงอยู่กับความโกรธ เกียจ และตีตรา ประนามหยามเหยียดผู้คนรอบข้างอยู่ตลอดเวลา<br />ออกเดินทางแสวงหาที่ทางของตนเอง เริ่มด้วยการออกค่ายอาสาพัฒนาชนบท<br />การพัฒนาสิ่งแวดล้อมและสภาพของสังคมนั้นๆ และยังคงมุ่มมั่นฟันฝ่าหาที่ทาง<br />จนเข้าขั้น NGO เต็มรูปแบบในด้านสังคมของผู้ป่วยที่มีผลกระทบจากเชื้อ HIV<br />และงานด้านเยาวชนช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของจังหวัดเชียงราย จนเข้ามาถึงวิถีชุมชนขวัญเมือง<br />ชุมชนที่แวดล้อมด้วยผู้คนที่มีแนวคิดด้านมนุษย์ ศาสนาและปรัชญา ซึ่งเรารู้สึกว่าแปลก<br />และทึ่งมาก ณ ขณะนั้น เขาคุยเช้า คุยเย็น และคุยกันตอนค่ำ จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ๒ ปีกับ ๑ เดือน<br />เราได้เรียนรู้และฝึกฝนพร้อมทั้งปัญญาปฏิบัติที่สั่งสมมาไม่ว่าจะเป็น นักเรียนการละครบำบัดเบื้องต้น<br />การเรียนรู้และพัฒนาด้านใน การเรียนรู้การเป็นผู้นำกระบวนการ อันมีรากฐานของสุนทรียสนทนา<br />จนนำวิชาความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมามาเป็นผู้ช่วยโครงการเยาวชนของ สสส. อย่างต่อเนื่องเป็นเวลา ๖เดือน<br />นำโดยอาจารย์ธนัญธร เปรมใจชื่น โครงการสร้างทางชีวิตใหม่ ให้ครอบครัวอบอุ่น<br />โดยองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครสวรรค์ ร่วมกับศาลเยาวชนและครอบครัว จ.นครสวรรค์<br />ศาลที่นำเยาวชนที่กำลังจะถูกตัดสินให้เข้าไปอยู่ในสถานพินิจ มาจัดบรรยากาศการเรียนรู้<br />และอบรมอยู่ร่วมกันเป็นเวลา ๓ คืน ๔ วันเป็นครั้งที่ ๓แล้วและจัดอย่างต่อเนื่องทุกๆ ๓ เดือน<br />นำโดย ครูนา อาจารย์อังคณาและเป็นอาสาสมัครงาน ฤดูกาลแห่งชีวิตหนทางแห่งหารเยียวยาเป็น<br />โครงการที่ได้รับทุนจาก สสส. นำโดย คุณอรทัย ชะฟูและคุณญาดา สันติสุขสกุล<br />กระบวนกรหลังของสถาบันขวัญเมือง มูลนิธิสังคมวิวัฒน์ รวมถึงการทำงานด้านในของตัวเอง<br />จากคนที่เกรี้ยวกราด ฉุนเฉียว โมโหร้าย กลับกลายมาสงบนิ่งได้ระดับหนึ่ง<br />จึงทำให้เราชื่นชมตัวเองได้มากขึ้น อยู่ร่วมกับผู้คนรอบข้างได้มากขึ้น<br />และจากที่เคยรังเกียจตัวเอง และทับถมคนอื่นเพื่อให้ตัวเองดูดีขึ้นนั้นค่อยๆจางหายไป<br />โชคดีที่ไม่เคยย้อท้อและหมดหวัง กับตัวเองเลยทำให้เจ็บแล้วเจ็บเล่าอยู่บ่อยครั้ง<br />แต่ก็ยังลุกขึ้นได้ใหม่ อย่างสง่างามได้อีก และนี่ก็เป็นแรงบันดาลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่จะดำรงชีวิต<br />การทำงานเพื่อนคนอื่นและสังคม ในศาสตร์แขนงนี้ ทืี่รักและสนใจมานานแต่ยังหาที่ทางไม่ได้<br /> นี่ก็นับว่าเป็นอีกโอกาสหนึ่งที่จะต้องฝึกฝนตัวเองอย่างจริงจัง และนี่คือผลที่มาจากเหตุ<br />การเผยออกคือการเยียวยา วงสนทนามาเมื่อไร ก็ทำให้หัวใจเราเบิกบานทุกครั้งไป<br />อะไรหนอที่มาบดบังดวงตาของเราไว้ อะไรหนอที่มาปิดกันกั้นหัวใจเรา<br />หูหนวก ตาบอดให้มองข้าม "ไดอะล๊อก" ที่มีมานมนาน ตามแบบวิถีปู่ ย่า ตา ยาย<br />วงคุยตามแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะขามที่หน้าบ้านเรามันหดหายไปไหนเสียแล้ว<br />แต่กลับกลายเป็นคำสั่งสอน เน้นการปลุกฝังให้ลูกหลานเราก้าวให้ทันโลกของเทคโนโลยี<br />ก้าวให้ทันกับสภาพสังคมที่เปลี่ยนไป วิ่งตามกระแสสังคม และฟังเสียงของคนอื่น<br />แต่เป็นที่น่าอนาจใจที่พวกเราลูกหลานกลับไม่ถูกสอนให้รู้จักและเท่าทันตัวเอง<br />และเราจะยังส่งทอดสิ่งเหล่านี้ให้ลูกหลานเราอีกหรือไร?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5402253760706520365-9091643535289133195?l=kwanjai21.blogspot.com' alt='' /></div>kwanjaihttp://www.blogger.com/profile/07873362288671156782noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5402253760706520365.post-11151700851991732752009-01-28T07:12:00.000-08:002009-01-28T08:01:26.837-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_vImcQpjtwSE/SYCBCQwfvYI/AAAAAAAAAB4/fe3_3Pi6h0I/s1600-h/moto_1306.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 170px; height: 228px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_vImcQpjtwSE/SYCBCQwfvYI/AAAAAAAAAB4/fe3_3Pi6h0I/s320/moto_1306.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296375037645798786" border="0" /></a><br /><br />เมื่อเร็ววันนี้ ได้พบผู้พิทักษ์ตัวใหญ่เป้งเข้าจังๆ<br />เรารู้ เราเห็นทั้งหมด แต่เรามักไม่ยอมรับ<br />และรับไม่ได้ที่ใครมาแตะต้องตัวตนของเรา<br />ผู้พิทักษ์เราจะออกมาปกป้องโดยอัตโนมัติเลยทีเดียว<br />ฉันได้เขียนถึงผู้พิทักษ์อันเป็นที่รักของฉัน<br />หลังจากเหตุการณ์วันนั้น สองวัน...<br /><br /> ไงแก! ยังอยู่ดีอยู่หรือเปล่า เมื่อคืนนี้เป็นอย่างไรบ้าง<br />หนักเอาการเลยเนาะ ฉันเป็นแกแล้ว งานใหญ่เลยทีนี้<br />เจ็บใช่ไหม? กลัวด้วยหรือเปล่า? ฉันเห็นฉันยังกลัวแทนแกเลย<br />แกน้อยใจ แกไม่เข้าใจใช่ไหม? ทีหลังแกไม่เข้าใจแกก็ถามสิ!<br />มันเจ็บหนักเนาะกับการที่หวังดีกับใครสักคน แล้วไม่มีใครเห็น<br />ไม่มีใครเข้าใจ ตีความความหวังดีของแกเป็นอีกแบบหนึ่ง<br />ฉันเห็นแกและเข้าใจแกนะ แต่ดูท่าแกจะเหนื่อยน่าดูสิ<br />ช่วงนี้เป็นช่วงที่ยากนะ คิดเยอะมากเลยใช่ไหม?<br />นี่ถ้ามันคิดไม่ออก ก็ไม่ต้องคิดนะแก ฉันเข้าใจแกนะ<br />เวลาแกคิดและหาทางออกไม่ได้แล้วแกจะปวดหัว ปวดไหล่<br />แก้มกระตุก คิ้วขมวดและก็หนักที่หัวไหล่ด้วยใช่ไหม?<br />แล้วก็ทุกข์ เที่ยววิ่งไปถามคนนั้น คนนนี้ว่า ตัวแกเป็นอย่างไร<br />โหดร้ายหรอ? ใช้อำนาจข่มขู่หรอ? ลึกๆแล้วแกกลัวใช่ไหม?<br />แกกลัวไม่มีใครอยู่ข้างแก แกกลัวคนที่แกรักและเคารพ<br />จะรังเกียจแก แกกลัวเขาไม่ยอมรับแก และสุดท้าย<br />แกก็กลัวจะถูกคนพวกนี้ทอดทิ้งแกใช่ไหม?<br />จริงๆแล้วแกรัก และแคร์คนพวกนี้มากนะ แล้วแกก็คาดหวัง<br />กับคนพวกนี้ด้วย ฉันกับแกอยุ่ด้วยกันมาก็นานนะ<br />ฉันรู้และฉันเห็นแกตลอด แต่ก็ไม่รู้จะพูดจะบอกกับแก<br />อย่างไรดี เพราะแกช่างเข้มแข็งและหนักแน่นเสียจริง<br />ความจริงฉันกับแกอยู่ร่วมกันมา ฉันมาความสุขมากนะ<br />แกทำให้ฉันเป็นที่ยอมรับของทุกคน ความมุ่งมั่นและ<br />จริงจังของแก ทำให้ฉันปลอดภัยและอยู่มาได้จนทุกวันนี้<br />แต่ว่าสองสามเหตุการณืที่ผ่านมาแกคงรู้ แกคงเห็นและ<br />เข้้าใจด้วยตัวของแกเองแล้วใช่ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง<br />ถึงแม้จะอย่างไรก็ตามฉันอยากให้แกได้พักบ้าง ยังไม่ต้องรีบ<br />ตอนนี้ก็ได้นะ ค่อยเป็นค่อยไป ฉันรู้ว่าการที่จะวางมือ<br />หรือปล่อยอะไรสักอย่างที่แกรักและหวงแหนมาก<br />มันยากและทุกข์ทรมาณมาก ฉันเข้าใจดี แต่บางที<br />ถ้าแกเหนื่อยนัก ทุกข์นัก เจ็บปวดทุกข์ทรมาณนัก<br />ก็หยุดพัก นั่งมองดูเฉยๆบางก็ท่าจะดีนะแก<br />เผื่อแกจะได้เห็นอะไรใหม่ๆ มุมมองอะไรใหม่ๆ<br />และก็เกิดความสุขใหม่ๆ เริ่มจากความสุขเล็กๆ<br />ก่อนก็ได้นะแก ฉันจะนั่งมองเรื่องทุกเรื่องไปพร้อมๆ<br />กับแกนะ สู้ๆนะแก!<br /><br />บางที่เราก็ทุกข์ก็เจ็บปวดกับตัวตนบางตัวของเรา<br />และไม่อยากให้ใครมาแตะต้อง แต่เราก็เร็วขึ้น<br />กับความรู้สึกตรงนี้และก็ เอาตัวตนอีกตัวตนออก<br />มาใช่ได้ทันท่วงที<br /><br />ประสบการณ์ตรงของกระทิงสาวเจ้า...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5402253760706520365-1115170085199173275?l=kwanjai21.blogspot.com' alt='' /></div>kwanjaihttp://www.blogger.com/profile/07873362288671156782noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5402253760706520365.post-41696607566421173462009-01-05T03:04:00.000-08:002009-01-05T03:30:21.123-08:00<===== ชีวิตวัยเด็ก ======><br /><br /><div style="text-align: left;">ชีวิตวัยเด็ก ก็เหมือนเด็กทั่วไป มีพ่อมีแม่<br />แต่ฐานะไม่ค่อยจะดีนัก ไม่ถึกกับอดนะ<br />แต่แต่มีกินเป็นมื้อๆเท่านั้น แต่แม่อาจอด(มั้ง)<br />จำได้ก็อยู่กับปู่ ย่า และแม่ เพราะพ่อไปเป็นทหารเกณฑ์<br />ทุกๆเช้าหลวงตาวัดข้างบ้าน ก็จะเอาขนมจากการบิณฑบาท<br />มาแขวนไว้ให้ที่ต้นมะขามหน้าบ้าน<br /><br />อ่อมีพี่ชาย ต่างพ่อต่างแม่อีกคน เป็นลูกของลุง<br />ห่างกันประมาณห้าหกปี พี่ชายรักเรามาก<br />มีวันหนึ่ง ที่บ้านไม่มีไรกิน อยู่กันสามคน<br />มีแม่ พี่ชาย แล้วก็เรา กับไข่ไก่ต้มหนึ่งฟอง<br />แม่กะว่าจะเอาไข่ต้มมาละลายน้ำปลา แล้วก็ตักคลุกข้าวให้คนละจาน<br />แต่เราก็ได้ขโมยได้แดงกินหมด เพราะชอบกินไข่แดง<br />แม่วิ่งตีรอบบ้านเลย ๕๕๕<br /><br />แม่เรารับจ้างทำนา ทุกเช้า ย้ำเช้ามาก เราต้องตื่นไปไล่นกที่มากินข้าวในนากับแม่ทุกวัน<br />และแม่ก็ยังเล่าให้ฟังว่า หลังจากไล่นกเสร็จ เราชอบไปเซ็นต์กับข้าว<br />ที่แม่ค้าหาบเร่มาให้แม่กินประจำแล้วบอกว่าเดี๋ยวแม่มาจ่าย<br />ทุกวันนี้คนขายตายไปแล้ว แม่เรายังไม่ไปจ่ายตังค์เค้าเลย ๕๕๕๕<br /><br />พี่ชายเราไม่ชอบเรียนหนังสือเอามากๆ แต่งตัวไปโรงเรียนทุกวัน<br />แต่ว่าไปหลบอยู่ในวัดบ้าง ในป่าบ้าง ทุกเย็นพี่ชายก็จะมีของมาฝากเรา<br />หรือไม่สยายๆก็จามาพาเราเข้าป่าด้วย พาไปจับแมงทับ<br />แมงทับตัวเขียวๆน่ะ สมัยนี้ไม่มีแล้วมั้ง<br />เคยครั้งหนึ่ง พี่ชายปีนต้นมะม้วง เพื่อจะไปจับแมงทับให้เรา<br />ดันไปเหยียบรังมดแดง ตกใส่หน้าเราทั้งอันเลย รังมดแดงสมัยก่อน<br />มันจะทำจากดินน่ะ โดนแม่ตีอีกแล้วครับท่าน แถมหน้าบวมไปสามวัน<br /><br />แม่เคยสอนให้ทำมาหากินด้วยการเลี้ยงหมู เราก็เลี้ยงอย่างดี<br />เอารำข้าวกับหยวกกล้วยสับ(พี่ชาย กับปู่สับให้) คลุกๆให้กินอย่างดี<br />เข้าไปล้างขี้หมูให้คอกหมู อาบน้ำไปกับหมูด้วยสนุกดี เลี้ยงดีอ้วยพลีตัวใหญ่<br />แม่จะขาย ร้องไห้ฟูมฟาย วิ่งเอาไม้ไล่จี้คนซื้อหมู สัตว์เลี้ยงนี่เนอะ<br />เลี้ยงมันก็รักมัน<br /><br />ตอนอยู่กับปู่ กับย่า และพี่ชาย แม่ด้วยอีกคน ปู่ย่ารักเรามาก<br />เรียกเรา "อีเจ๊" มาจากไหนไม่รู้ แต่อาจหมายถึงเจ๊ใหญ่ประจำบ้าน<br />เพราะมีแต่คนรักและตามใจ ผิดกับพี่ชายที่โดนตีบ่อยมาก<br />แต่พี่ชายก็รักเรามาก พี่ชายเรียกเรา "น้องเก้" อาจมาจากเกเร และขี้อ้อน<br />จำอะไรกับปู่ย่า ไม่ค่อยได้รู้แต่รักและตามใจมาก ขนาดแม่จะตี<br />ยังต้องทะเลาะกับปู่ก่อนเลย เราก็เลยไม่โดนตี เพราะแม่มัวทะเลาะกับปู่อยู่อ่ะจิ๕๕<br /><br />แต่วิกฤตก็มาสู่เรากับแม่ เพราะปู่ย่า ไม่ชอบแม่เรา ก็เลยไล่แม่ออกจากบ้าน<br />ไปอยู่กับพ่อ ที่เพิ่งจบตำรวจมาใหม่ๆ แล้วไปประจำการอยู่ที่ เพชรบุรี<br />เป็นอันต้องพลัดพรากจากปู่ย่า และพี่ชายอันเป็นที่รักยิ่ง .....<br /><br /><br />........................... จบตอน .......................................<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5402253760706520365-4169660756642117346?l=kwanjai21.blogspot.com' alt='' /></div>kwanjaihttp://www.blogger.com/profile/07873362288671156782noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5402253760706520365.post-18034396843212927032009-01-05T01:23:00.000-08:002009-01-05T02:58:49.749-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_vImcQpjtwSE/SWHnbyy_DqI/AAAAAAAAABk/OCZJPOuTxBY/s1600-h/DSC04825.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 295px; height: 221px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_vImcQpjtwSE/SWHnbyy_DqI/AAAAAAAAABk/OCZJPOuTxBY/s320/DSC04825.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287761902187777698" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ความจริงอยากเขียนมาก<br />แต่ก็ไม่รู้จะเขียนอะไร ?????<br /><br />ปีใหม่ผ่านเข้ามา มีเรื่องราวมากมาย<br />เดินทางเข้ามา และก็เดินทางออกไป<br /><br />จำได้หมายรู้ .......?<br /><br />ถึงแม้ว่าเร่ิมวันแรกของปีจะไม่ดีเท่าไร<br />แต่การเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆก็ยังไม่สายนี่<br />ยังมี พีช เมล็ด ดีดี ให้เราได้เริ่มรดน้ำพรวนดินใหม่<br />อีกหลาย พีช นี่ สิ่งดีดีก็จดจำมาเป็นบทเรียน<br />สิ่งไม่ดีก็จดจำมาเป็นบทเรียน<br />ทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นเรื่องที่เราต้องเรียนรู้<br />เมื่อวานเราทำอะไร วันนี้เราทำอะไร<br />และพรุ่งนี้เราจะทำอะไร<br /></div><br />สัญญา.....<br />สัญญา.... ออกเดินทุกเช้า<br />สัญญา.... จะเรียนรู้อย่างยอมเจ็บ<br />สัญญา.... จะน้อมให้กับทุกการเรียนรู้ที่เข้ามา<br />สัญญา.... จะเดินเข้าหาคน<br />สัญญา.... จะทำงานกับตัวเองให้หนักกว่าเดิม<br />สัญญา.... จะดูแลตัวเอง ให้พร้อม<br />สัญญา.... จะดูแลคนใกล้ชิดดุจดั่งอาคันตุกะ<br />สัญญา.... จะมีเวลาคุณภาพกับคนใกล้ชิดทุกวัน<br />สัญญา.... จะวางอัตตาลง(บ้าง) (ยากฉิบหาย)๕๕๕๕<br />และสัญญา.......<br /><br /><div style="text-align: center;">จะฟุ้งไปหรือเปล่า ?<br />จะทำได้หร๊อ ?<br />จะได้สักกี่น้ำ ?<br /><br />นี่คืดการเดินทางอีกหนึ่งปีข้างหน้า<br />สัญญา...... จำได้หมายรู้ แล้วนะ!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5402253760706520365-1803439684321292703?l=kwanjai21.blogspot.com' alt='' /></div>kwanjaihttp://www.blogger.com/profile/07873362288671156782noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5402253760706520365.post-15691657957371770812008-12-17T01:38:00.000-08:002009-01-05T02:59:26.103-08:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/I2uhBYBWtnA&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/I2uhBYBWtnA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br /><br />ฤดูการชีวิต....<br /><br />พี่จิ๋ม ไม่รู้ทำไมอยู่ๆก็คิดถึงพี่จิ๋มขึ้นมา<br />ก็เลยอยากเขียน และก็บังเอิญได้ดู<br />โฆษณา "แม่ต้อย" ด้วย ก็เลยรู้สึก<br />เหมือนแม่ต้อย ว่าชีวิตของคนเรา<br />ยังทำอะไรได้อีกเยอะ<br />ชีวิตที่มีค่า ไม่ใช่ชีวิตที่ร่ำรวย<br />มีเกียติ หรืออายุยืน<br />แต่ชีวิตที่มีค่า คือชีวิตที่ตัวเรามีคุณค่า<br />และทำให้ชีวิตคนอื่นมีค่่าด้วย<br /><br />จริงๆแล้วนอกจาเราจะค้นหาความหมาย<br />ของชีวิตแล้ว เรายังค้นหาคุณค่าของชีวิตเราด้วย<br />ความจริง "คุณค่าของชีวิต" หรือ "ความหมายของชีวิต"<br />เหมือนหรือต่างกันอย่างไร?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5402253760706520365-1569165795737177081?l=kwanjai21.blogspot.com' alt='' /></div>kwanjaihttp://www.blogger.com/profile/07873362288671156782noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5402253760706520365.post-58257986398169003362008-12-15T22:20:00.000-08:002009-01-05T03:00:09.894-08:00หลอมรวมตัวตนใหม่....<br /><br />เมื่อเช้าไปเดินที่สนามบินเก่่าตามปกติ<br />แต่ที่ไม่ปกติก็แค่เช้านี้เดินคุยกับลุงก็เท่านั้นเอง ๕๕๕<br /><br />ลุงถามว่า"เห็นความเป็นผู้นำในอาศรมหิ่งห้อยอย่างไร และเมื่อถึงที่สุดแล้ว<br />อาศรมหิ่งห้อยกับมหาวิทยาลัยระดับท๊อปต่างกัน หรือเทียบกันได้อย่างไร"<br /><br />ฟังอย่างนี้แล้วก็ต้องใคร่ครวญตัวเองพอสมควร แล้วก็ตอบไปว่า เห็นความไม่สมดุล<br />ของตัวเอง เวลาอยู่ใน work shop เราจะเป็นอีกบทบาทหนึ่ง ที่ต้องวางตัวเอง<br />ให้ต้องดูเป็นผู้นำส่งผ่านความรู้ นำกระบวนการบางส่วน ต้องทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่<br />ทำให้ดูน่าเชื่อถือ ทั้งๆที่บางครั้งเราก็ดูตัวเล็กนิดเดียว ๕๕๕๕<br /><br />แต่เวลาอยู่นอก work shop เราก็มีอีกบทบาทหนึ่ง ที่ดูเป็นหญิงสาวที่ดูสดใสร่าเริง<br />สนุกสนาน พูดเล่น พูดล้อ กับเพื่อนๆ เป็นที่รักใคร่ ของคนหลายๆคน<br />เป็นหญิงสาวที่มีความมั่นใจ มีความเป็นตัวของตัวเอง<br />และเชื่อมั่นในศักยภาพในแบบที่ตัวเองมี<br /><br />ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเรามานานแล้ว และก็เฝ้ามองชีวิตของเราเองอยู่<br />จนต้องมีใครมากระตุ่น มาโยนโจทย์ และก็ตัวกวนให้เสียก่อน ถึงจะสะดุง<br />และเราก็เดินใครครวญมาตลอดทางเดินของสนามบินเก่า และก็ฟังบทสนทนา<br />ของลุงกับน้ำต่อ เฝ้าดูการเรียนรู้ และการเป็นผู้นำของเพื่อนๆในอาศรมหิ้งห้อย<br /><br />เมื่อก่อนเรารู้สึกกลัว และรู้สึกด้อยกว่า เมื่อเทียบกับเพื่อนๆที่เรียนมหาวิทยาลัย<br />ระดับท๊อปของประเทศ แต่ตอนนี้ก็รู้สึกเกิดคำถามขึ้นมาอึกว่า แล้วถ้าเจอกันตอนนี้<br />เรายังจะยังรู้สึกกลัวพวกนั้นอีกหรือเปล่า?<br /><br />สิบโมงเช้าก็เรียนอาศรมหิ่งห้อยตามปกติ ด้วยโจทย์เดียวกันกับที่สนามบินเก่า<br />ฟังบทสนทนาของหลายๆคนแล้วรู้สึกดีมาก และก็เหมือนจะได้คำตอบ<br />ของคำถามที่ตั้งไว้ด้วยน่าแปลกที่เราตกหลุมรักที่นี่ เพราะที่นี่ไม่ได้มีคำตอบเดียว<br />ให้เราต้องเจอ แต่มีหลายคำตอบ มีหลายทางให้เราเลือกเดินและมีพื้นที่ให้เรา<br />ได้กระโดดลงเล่น และพื้นที่ให้เราได้ "มั่ว" เรารู้สึกว่า<br />"การศึกษาในระบบมีทฤษฎีที่นำไปสู่การปฏิบัติที่บังคับให้มีแค่คำตอบเดียว<br />แต่ที่อาศรมหิ่งห้อยเริ่มจากปฏิบัติแล้วนำไปสู่ทฤษฎีที่ไม่ได้มีแค่คำตอบเดียว"<br /><br />ชอบที่น้องแก่นพูดว่า เคยทำข้อสอบตอนที่ยังเรียนในระบบ ข้อสอบถามว่า<br />อาหารอะไรสะอาดที่สุดมีตัวเลือกให้สามข้อ คือ อาหารในฝาชี ปลาร้า<br />และอีกข้อหนึ่งแก่นจำไมไ่ด้ และแก่นก็เลือกตอบ ปลาร้า ด้วยเหตุผลที่ว่า<br />อาหารที่อยู่ในฝาชี ฝาชีมันมีรู ฝุ่นผงอาจตกลงไปได้ และแมลงก็อาจจะ<br />สามารรเข้าไปได้ แต่ครูบอกว่าผิด แก่นรู้สึกไม่เข้่าใจว่าทำไมถึงผิด<br />เพราะแก่นรู้สึกว่าปลาร้าน่าจะสะอาดกว่า!! แต่ที่อาศรมหิ่งห้่อย<br />ไม่ได้บังคับว่าต้องมีคำตอบเดียว หรือว่าต้องตอบได้แค่คำตอบเดียว<br />คนอื่นอาจไม่ได้คิดเหมือนเราแต่เราก็สามารที่จะพูดและก็มีคนฟังเราด้วย!!!<br /><br />ได้คำตอบว่า การเรียนรู้แบบนี้ เราไม่จำเป็นต้องมีบทบาทเดียวก็ได้ ใช่!!!<br />เราไม่จำเป็นต้องมีบทบาทเดียวก็ได้ แต่เราใมีความสุขกับชีวิตก็พอ (หรือเปล่ามั้ง)<br />และก็ต้องมีความหมายกับชีวิตด้วย(มั้ง)....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5402253760706520365-5825798639816900336?l=kwanjai21.blogspot.com' alt='' /></div>kwanjaihttp://www.blogger.com/profile/07873362288671156782noreply@blogger.com0